"نميدانم"

عمل هاي اتاق عمل تازه به اتمام رسيده. با حالتي كسل و مستاصل از آلرu200du200dژي فصلي كه دمار از روزگار بيني و چشمهايم درآورده، نشسته ام كنار منشي اتاق عمل، مقابل مانيتور. هوس كردم سري به خانه قديمي ام بزنم. به وبلاگ "دعاي بارانم". با ديدن نظر خصوصي كمال الدين، بگي نگي شگفت زده شدم. ياد دوران نوجواني ام افتادم. زماني كه تنها راه ارتباط و تنها اميدمان به فضاي مجازي،همين وبلاگ و فيس بوك بود. البته كه من آدم فيس بوك بازي نبودم اما به شدت دل بسته ي وبلاگم بودم و هر روز به آن سر مي زدم. چه خوب كه تمام نوشته ها آرشيو مي شوند. آرشيوها براي رفع دلتنگي خوب جواب مي دهد.همين. كاش تا ابدالدهر، نوشتن آخرين چاره ام باشد و آخرين راه براي تخليه روحي رواني! نوشتن از هر چيزي؛ حتي همين خزعبلاتي كه الان به ثبت رسيد!---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------1.ممنون كه با نوشتن زنده اي محدثه خانوم!2.يه زماني وبلاگم رو كه باز مي كردم، فكر كنم دكلمه "مسافر" خسرو شكيبايي پخش مي شد :)